رساند ) هدايت و رستگارى او افزايش يافت يا كورى و گمراهى او كم گرديد . ( 8 ) و بدانيد كسى را بعد از ( آموختن ) قرآن ( و تدبّر در معانى و عمل به احكام آن ) نيازمندى نيست ( تا براى دنيا و آخرت خود چيزى بياموزد ) و نه براى كسى پيش از ( آشنا شدن به ) قرآن بى نيازى است ( تا راه اصلاح و فساد را بوسيلهء علوم و كتابها دانسته به آن نيازمند نباشد ) پس بهبودى دردهاى ( ظاهرىّ و باطنىّ و روحىّ و جسمىّ ) خود را از آن بخواهيد ، و در سختى و گرفتارى از آن كمك بطلبيد ، زيرا در قرآن براى بزرگترين درد كه كفر و نفاق و تباه شدن و گمراهى مى باشد شفاء و بهبودى است ، ( 9 ) پس به ( پيروى از ) آن ( شفاء ) از خدا بخواهيد ، و با دوستى ( عمل به ) آن به خدا رو آوريد ، و آن را وسيلهء خواهش از بندگانش قرار ندهيد ، زيرا بندگان به ( چيزى ) مانند قرآن به خدا رو نياوردند ( براى درخواست از خدا و تقرّب به او قرآن را بهترين وسيله دانستند ) . ( 10 ) و بدانيد قرآن ( در قيامت ) شفاعت كننده ايست كه شفاعتش پذيرفته مى گردد ، و راستگويى است كه گفتارش تصديق مىشود ، و كسى را كه قرآن روز قيامت شفاعت كرد ( بدرستى گفتار و كردارش گواهى داد ) شفاعتش در بارهء او قبول مىشود ، و كسى را كه قرآن روز قيامت ( نزد خداوند سبحان ) زشت دانست ( بكفر و نفاق و بد رفتارى و شهوت رانى او گواهى داد ) گفتارش به زيان او تصديق مى گردد ، ( 11 ) زيرا روز قيامت نداء كننده‌اى فرياد مىكند : « آگاه باشيد هر كشت كارى در عاقبت عمل و كشتهء خود گرفتار است مگر كشت كاران قرآن » پس شما از كشت كنندگان و پيروان آن بوده آن را راهنماى بسوى پروردگارتان قرار دهيد ، و از آن اندرز بگيريد ، و انديشه‌هايتان را كه بر خلاف آن است متّهم سازيد ( در گفتار و كردار به انديشه‌ها اعتماد نداشته باشيد ) و خواهشهاى خود را در برابر آن خيانتكار بدانيد ( طبق هواى نفس آن را تفسير و تأويل ننمائيد كه به عذاب گرفتار خواهيد شد ) .